Καλή Χρονιά σε Όλες και Όλους σας (μας)

Δημιουργική, Εύηχη κι Έναστρη

κατοικείς παντού

σε αισθήματα έμπλεα που ανθίζουν ζωοδότρες ανάσες και ηδύφωτα ποιήματα

σε ναούς μυθικούς

που τελούνται δεήσεις των άστρων

και υμνούνται - των αβρών αγγισμάτων - 

τα θαύματα στο αχειροποίητο πάθος της πένας που ανάβει αέναους λύχνους

και χαράσσει το χθες και το πάντα στις αιθρίες του τώρα

(c)   Τάκης Τ.

- Καλές γιορτές σε Όλες και Όλους σας (μας) -

αιμορραγείς, το αντιλαμβάνομαι μα κάνε κάτι για ν' ανυψωθείς έστω ελάχιστα προσπάθησε τουλάχιστον πάψε να προσκαλείς ως καλεσμένους τους θανάτους στο κατώφλι σου ή να θεωρείς ως αυτονόητα τα κατά συρροήν ξενύχτια που διάγεις μες στα κύματα παρέα με σκιές και με σεσημασμένες θύμησες όσο ο ουρανός θα προφασίζεται τον άμαθο και θα εμμένει πως δεν ξέρει τι για τ' άστρα που πενθούν κι αυτομολούνε για το άγνωστο τόσο τα νέφη θα πυκνώνουν μέσα στις εντομές του νου και θ' αναβάλλουν διαρκώς το συναπάντημά μας με το ποίημα όσο σιωπάς μια παγωνιά δρασκελίζει το άπειρο μια σκοτεινιά αποκρύπτει το φως (c)  Τάκης Τ.

έτσι να ραίνουν τα ποιήματα

σαν βροχές ποθεινές  που διασπούν τις σιωπές

και ποτίζουν τα άνθη

σαν ρανίδες ασύχαστου πάθους

ν' αραιώνουν τα σύννεφα

ν' αγκαλιάζει ο κρυφός πειρασμός το κορμί   και να σμίγουν στη χλόη

(c)   Τάκης Τ.

με διαυγείς κι άρρηκτους στίχους

στ΄ ανταριασμένα σύννεφα

προσμένουμε την ώρα

τη μυστική στιγμή

που ο ορίζοντας θα λάμψει άλικος

απ΄ τις απανωτές εκρήξεις

απονενοημένων άστρων

που δρασκελούν τον ουρανό

και δραπετεύουν για το μέλλον

φτάνει μια ισχυρή βροντή

μια ξαφνική παλίρροια

μια άσωτη του φεγγαριού αχτίδα

ν΄ αφυπνιστούν οι μνήμες

να φωτιστούν οι νύχτες

και να προβάλλει ο έρωτας

υψιτενής και άναρχος

πάνω στα οδοφράγματα

των πόθων

(c)   Τάκης Τ.

δίχως σιγήσεις

μόνο να,

μικρές βροχές πρέπει να προσπεράσουμε

μικρές σκιές

μικρούς υφάλους

που προσπαθούν να παρακάμψουν το ταξίδι μας

να αναστρέψουν τη ροή των ήχων

των ποιημάτων

που - κόντρα σ΄ ομίχλες και καιρούς θολούς -

γεννοβολούν καινούργια ποιήματα

με όψη ηδεία κι αρυτίδωτη

με ζωηρή ανάσα

με αναβλύζουσα θωπεία

και με περιφορά θαυμάτων κι ανατάσεων

από ένα μέλλον που αγρυπνά

πάνω στα ναρκοπέδια της μνήμης

(c)   Τάκης Τ.

των ανέμων σαλπάρουμε

στ΄ ανοιχτά θαλασσών και ερώτων

ανιχνεύοντας ρίμες

σε βυθούς, των αιώνων, θαμμένους

με φανούς βιβλικούς και με άγιες θύμησες

μ΄ αγρυπνίες κυμάτων και ήχων

που ενώνουν το φως με τα θαύματα

στους ναούς των ανθών

και ευκταίους λειμώνες των άστρων

(c)   Τάκης Τ.

- Καλό Καλοκαίρι και αδιάκοπες διακοπές σε Όλες και Όλους σας -

(c)   Τάκης Τ.

Στέγνωσε το μελάνι στο σώμα σου, η νύχτα απεκδύει το μαύρο της πέπλο καθώς φωτίζεται από έναστρα θάματα και σμίγει κρυφά με το πάθος   Έτσι αναδύονται τα άμωμα όνειρα η άναρχη ποίηση η φωτιά που κεντά η κραυγή που σφαδάζει η ανάσα που εκρήγνυται η ζωή   Μαζί θα διαβούμε τις ψηλές κορυφές των απόκρημνων βράχων, των βουνών εκεί που τα σύννεφα αγάλλονται, που το κύμα της στέρησης αδυνατεί να ανέλθει και το χθες θρυμματίζεται απ΄ του ήλιου το φως   Εκεί που ο έρωτας στήνει χορό με το μέλλον και τα ρόδα  ανθίζουν κι ευφραίνουν  

  (c)   Τάκης Τ.

Αιώνες τώρα

λες κι εκπληρώνω κάποιο χρησμό μυθικό

ανιχνεύω τ΄ απύθμενα μάτια σου,

ακολουθώ τη ροή τους

που βγάζει στην άβυσσο,

στέκομαι λίγο

στο διάκενο της φοράς και της πτώσης

και προσπαθώ να εισέλθω

στο προσήλιο του 13^ου

μυστικού και άρρητου μήνα

του άναρχου χρόνου

που το άυλο φως του σμίγει με δάκρυα

καθόσον το καύμα της μνήμης

χαράσσει αδρά

τα σκοτάδια του νου μου

(c)  Τάκης Τ.

Με το μίτο των άστρων προχωρώ στους αιώνες

στο λαβύρινθο μέσα των στίχων

στο ακατάληπτο μονοπάτι της Άνοιξης

όπου αγαλλιάζει η άβυσσος

τα άνθη ευωδιάζουν γύρω απ΄ τις εκκλησιές

και κοινωνούν τα πάθη,

σμίγουν με έρωτες τα θολά και κρυμμένα ερέβη

καθώς το φως χαράσσει το άπειρο

σαν φεγγάρι σεπτό

που θωπεύει και στίλβει τα σύννεφα

Σαν κερί της ανάστασης

που εξαγνίζει σιωπές

σε συνάξεις σαλών και πληβείων ονείρων

(c)   Τάκης Τ.

τ΄ απομεινάρια εύδιων καιρών

που εξυφαίναμε

τις φωτοδότρες αμαρτίες μας,

μικροί τρούλοι ουρανών

όπου τώρα μονάζει

η σιωπή και η κατάδυση,

μια φεγγαρόπετρα

που μας κεντά και μας χαράσσει,

μας εγκαλεί σκαιά

για τ΄ αραχναία ποιήματα

που ενταφιάσαμε κρυφά

εκεί στο φάρο με τ΄ αγάλματα

με τις δονούσες και τις μέδουσες

και με τις μνήμες των ανθών

και των ανέμων

(c)   Τάκης Τ.

Έτσι γεννήθηκες

με μια γραφίδα κεντημένη στο μπράτσο

μια αθρόα φωτιά να σου καίει το στήθος

και με βλέμμα ανάδρομο

φως και συσκότιση μαζί

ρότα ταμένη κι ανάστροφη

ποιητή ναυαγού

που παίζει κρυφό με τα κύματα

καθώς προσπερνάει γνόφους καιρούς

και σμιλεύει απέθαντους στίχους

Έτσι σε βρήκα

αγκαλιά με τον έρωτα

σ΄ ένα σύμπλεγμα άδηλο

ν΄ αγρικάς τους αχούς

θαλερών αγγισμάτων

να θέλγεις ανέμους

και να σπέρνεις σφυγμούς

στις ανάσες εξόριστων άστρων

(c)   Τάκης Τ.

Είναι στιγμές που σε νιώθω

να δένεις τους κόμπους της δίνης στο βήμα σου

να λες πως δεν πάει άλλο

πως τώρα είναι η ώρα της πτώσης

η ώρα που αυτός ο χορός με φόντο το έρεβος

πρέπει να λήξει

πρέπει να σβήσει

σαν το κερί που σβήνει μαζί με τον άνεμο

εν μέσω λυγμών που ξεσπούν

και λυτρώνουν τα βλέμματα

Που τα νέφη της μνήμης

τέμνουν το σώμα σου

που η ανοιχτή σου πληγή ξαγρυπνά

κι εσύ την κερνάς όλη νύχτα

με στίχους και άλμη

με λέξεις που στάζουν κενό

με αργό και επώδυνο τίποτα

Είναι στιγμές που η σιωπή

ανταμώνει στο κύμα του νου την αχλή

διεγείρει την τρέλα

κι επωάζει την άβυσσο

(c)   Τάκης Τ.

Για να με διεγείρει η θύμηση καθώς περνώντας

μες από καιρούς ανάγωγους   γυρίζω πίσω στα θολά σκιρτήματα περιδιαβαίνοντας τις γειτονιές

με τις μυρτιές και τα κυκλάμινα   όπως τότε που αλητεύαμε μες στη βροχή ρακένδυτοι και το σκοτάδι δε μας τρόμαζε ίσως γιατί ποτέ δεν ασπαστήκαμε υπαινιγμούς και σκιές ανόητες που μας τρατάριζε επίμονα η ζοφερή και ημετέρα πλάνη μας

Δε ξόδεψα το χρόνο μου

παρά μονάχα

για να δύναμαι να αγρικώ

την ηδονή των λέξεων

την ώρα που η πένα

τις αγγίζει ανάλαφρα

και τις μυεί πως ν΄απεκδύονται

μπροστά στο λάλον φως

και ν΄αυτοπυρπολούνται

(c)   Τάκης Τ.

Φλερτάροντας με την έμπνευση

μοναχός σ΄ένα άδειο δωμάτιο

αναδιφώ τη βροχή

που ξεσπά αναπάντεχα μέσα μου

συνομιλώ με τη σκιά μου

γράφω για σένα

και προσπαθώ να συνάψω φιλίες

με το φως

και με άσεμνα ποιήματα

την ώρα που η σιωπή

τροχίζει τα νύχια της

και μου γδέρνει το σώμα

Βιβλικός υπνοβάτης

με κρυμμένα τα όνειρα

σε μια σκήτη στο άπειρο

τριγυρνώ μες στη νύχτα

ανιχνεύοντας δάκρυα

και ρακένδυτες θύμησες

καθώς ένα νάζι του νου

ένα βέβηλο άστρο

μου γνέφει

να συρθώ ως το χάος

να χαθώ μες στα σύννεφα

και να σμίξω μαζί του

(c)   Τάκης Τ.

Τούτη την ώρα θέλω

να καταβυθιστείς στην ιστορία μου

να αισθανθείς την αχλή

που κατοικεί στο βυθό μου,

να ανιχνεύσεις το νόθο παιδί

που η άβια νύχτα έθρεψε,

να ανταμώσεις τον άσωτο γόνο

του περατάρη ανέμου

Έλα αθόρυβα

με την στιλπνή σου ανάσα

που ΄ναι φωτιά

και πανσέληνο χάδι συνάμα

να δρασκελήσεις τη σκήτη μου

να ψηλαφίσεις την πάχνη μου

ν΄ αφουγκραστείς τη σιωπή μου

Έλα σιμά μου λοιπόν

και χάραξε

με την αισθαντική πινελιά σου

την ακόρεστη πεθυμιά

που γυμνή αναδύεται

απ΄την αιθέρια έγερση

μυστικών ηδονών

κι ακατάληπτων πόθων

- Στην Ελένη Γ. (L.N.E) -

_ Τάκης Τ. _

χαράζει και τούτη τη μέρα

σαν τον λαθραίο καπνό που βγαίνει αργά

σε βλάσφημα χείλη

σαν μία υπόκωφη οργή που λες τώρα θα βγει

θα ξεχυθεί ορμητικός ποταμός πάνω σε στίχους

που γυμνοί και αμέριμνοι στροβιλίζονται στ΄ αχανές

και προσμένουν το στερνό του χρόνου αγκάλιασμα

Ανάδρομο είναι κι αυτό το ξημέρωμα

ανασκαλεύει το άδειο μου βλέμμα

ιχνογραφεί τη σιωπή μου

και ταξιδεύει μαζί της

Αιώνες κρατάει αυτή η αναζήτηση

η ψηλάφηση της τεθλασμένης ανάσας σου

τα στιλπνά εκείνα κι αθώα σκιρτήματα

που αιωρούνται στο κύμα

που μπερδεύονται μαζί μ΄ακαθόριστους ήχους

και σμίγουν με δάκρυα

Έτσι κι αλλιώς ταξιδευτές του αδιόρατου είμαστε

βαδίζουμε πλάι

πάντα βαδίζαμε πλάι κι ας μη το ξέραμε

με στίγματα άδηλα και κεντιές μυστικές

κάτι ανθάκια μικρά υπεράνω υποψίας

ένα φιλί

πολλά φιλιά

μια αμυδρή ηλιοφάνεια στο γκρίζο στερέωμα

_ Τάκης Τ. _

Δεν μ΄αντιλήφτηκες,

κοιμόσουν τη νύχτα

αγκαλιά μ΄ένα σύννεφο,

πλάι σου ήρθα

η σιωπή μου άγγιζε

αλαφρά τα μαλλιά σου,

η ανάσα μου σκέπαζε

το απένδυτο σώμα σου

Πάνε αιώνες τώρα

που δεν κάνω τίποτα άλλο

παρά μόνο

μαζεύω άνθη ακριβά

και σεπτά στα προσφέρω

_ Τάκης Τ. _